En dat is iets waar ik waarschijnlijk nooit meer vanaf kom. Ik heb het gevoel met hun opgegroeid te zijn, omdat, toen bij mij de pubertijd zich aandiende, en ik meende tegendraads te moeten doen, de Beatles doorbraken. Op dat moment schopte die mannen op elk gebied tegen de gevestigde orde aan. De muziek die ze maakte was zo vernieuwend dat, vooral in het begin, diverse radiostations weigerde hun muziek te draaien.

Hun kleding en laarzen waren apart, maar vooral hun haardracht was voor die tijd nogal provocerend. Dus alles bij elkaar sprak mij dat enorm aan. Pas later ben ik me gaan realiseren hoe origineel en vooral ook muzikaal ze waren.

Toen ze in 1963 doorbraken gebeurde er niet zo gek veel op muzikaal gebied. De rock en roll was eigenlijk een natuurlijke dood gestorven, Elvis zat in dienst en was uitgeblust, Jerry Lee Lewis zat in de gevangenis, Buddy Holly was dood enz. enz. Wat toen de toon zette was de z.g. softrock van o.a. Paul Anka, Gene Pitney, Everly Brothers en Cliff Richard, allemaal keurige zangers.

En toen waren daar ineens de Beatles met hun harde muziek en hun lange haar. In korte tijd zette ze de hele wereld op zijn kop. Op een gegeven moment bezette ze zelfs plaats 1 t/m 5 in de Amerikaanse hitparade. Sinds die tijd is er geen artiest of groep geweest die meer nr 1 hits heeft gehad. Ieder concert wat ze gaven was een groot hysterisch gebeuren.

Vooral in de begintijd waren er nog niet van die grote geluidsinstallaties. Voor iedere gitaar stond er één versterker met één luidsprekerbox op het podium terwijl de drums onversterkt waren, dus het publiek overstemde het geluid van de Beatles volledig, ze konden zelfs elkaar niet horen spelen. Het gebeurde regelmatig dat John Lennon met zijn laars stampend de maat aangaf omdat Ringo niet hoorde wat er vóór hem gebeurde. Monitor boxen bestonden in die tijd nog niet.

Tel daarbij op dat ze zich niet op straat konden vertonen, alleen nog maar hotelkamers van binnen zagen en vaak niet eens meer wisten in welke stad ze eigenlijk optraden, dan vind ik het niet verwonderlijk dat ze in augustus 1966 besloten hadden te stoppen met optreden. Niet op de laatste plaats ingegeven door het feit dat hun muziek aan het veranderen was en moeilijker live uit te voeren.

Voor de buitenwereld leek het alsof het een aflopende zaak was omdat ze voor een aantal maanden uit de publiciteit waren, maar achter de schermen waren ze aan een nieuwe muziekstijl bezig. Toen in 1967 hun album "Sgt Pepper's Loneley Hearts Club Band" verscheen, gooide ze de omuziekwereld voor de tweede keer op zijn kop. Het was een nog nooit vertoont concept-album in psychedylische stijl, opgenomen in stereo. Achteraf het meest legendarische album aller tijden. Ook hun uiterlijk was totaal veranderd, kleurrijke kleding, haardracht anders, en alle vier getooid met een snor.

Vanaf dat moment werden ze bij ieder album vindingrijker en hun muziek afwisselender. Het bleek ook dat ze volwassen aan het worden waren, ieder met zijn eigen priveleven. Ze begonnen uit elkaar te groeien. Dat was goed te horen op het dubbele white album. Geen collectief meer maar een zanger met een begeleidingsband, eigenlijk ieder voor zich. Degene die het nummer gescheven had, deed de leadzang.

Toen ze begin 1969 het album "let it be" hadden opgenomen en het niet met elkaar eens konden worden over de produktie ervan (hier namen ze later Phil Spector voor in de arm), besloten ze om in augustus 1969 weer een album op de ouderwetse manier op te nemen, als collectief. Het werd het album "Abbey Road", het bleek achteraf hun zwanenzang. Persoonlijk vind ik dit het beste album wat ze ooit hebben gemaakt. Muzikaal perfect en prachtige samenzang.

De meeste Beatle-fans geven Yoko Ono, de exentrieke Japanse vriendin van John Lennon, de schuld van het uiteen vallen van de Beatles, maar hier geloof ik niet in. Het was zonder Yoko toch wel gebeurd, juist vanwege het volwassen worden van met name John en George. Maar dat is mijn persoonlijke mening.

Toen in het voorjaar van 1970 toch nog het eerder opgenomen album "let it be" uitkwam, waren ze eigenlijk al uit elkaar en op dat moment had Paul McCartney zijn eerste solo-album ook al klaar, dat zegt genoeg. Zonde, maar wel begrijpelijk.

Vanaf dat moment werd er steeds weer gespeculeerd over het weer samenkomen van de Beatles, totdat op 8 december 1980 dat boek op brute wijze werd dichtgeslagen door een idioot die John Lennon doodschoot.

Van de vier Beatles heb ik John Lennon altijd het meest interessant gevonden. Hij is ook degene die in 1956 op 15 jarige leeftijd met wat vrienden de Quarrymen begonnen is. Het was niets meer dan een schoolbandje met een oude radio als versterker, een zelfgemaakte theekistbas, een wasbord een paar gitaren en een drumstel, dat skiffle muziek speelde, wat op dat moment populair was. Toen wat later Paul ging meespelen en weer wat later de pas 14 jarige George, begon de band al aardig vorm te krijgen, al duurde nog talloze bezettingswisselingen en bandnamen zoals, Johnny and the Moondogs, Long John and the Silver Beetles, the Silver Beetles, voordat John op de proppen kwam met de, voor de tijd, belachelijke naam the Beatles.

Het was inmiddels 1960 toen ze na veel zeuren naar Hamburg mochten om op de Reeperbahn in een tweederangs-club te spelen. Dit werd georganiseerd door Allan Williams, de man die hun eerste manager was, als ze beloofde op zoek te gaan naar een drummer. Op dat moment waren ze weer drummerloos omdat geen drummer het lang bij hen uithield. Pete Best werd gebeld en die had wel zin om mee te gaan doen. De bas werd gespeeld door Stuart Sutcliffe, een begenadigde kunstschilder en vriend van John, die van het geld van een verkocht schilderij een basgitaar had gekocht. Spelen kon hij eigenlijk niet en daarom stond hij altijd met zijn rug naar het publiek. Paul ergerde zich kapot aan het slechte gitaarspel van Stuart.

Op de reis naar Hamburg deden ze ook Arnhem aan en het was in een muziekwinkel waar John de mondharmonica stal die veel later te horen is op de eerste platen. Als ze iets geleerd hebben in Hamburg is het wel muziek maken en publiek boeien. In het begin waren ze in een uur door het repertoire heen, terwijl ze ongeveer 5 uur moesten spelen voor een paar dronken havenarbeiders die om de haverklap op de vuist gingen. Het was dus zaak om nummers op te rekken, nieuwe muziek te zoeken en gekke fratsen uit te halen op het podium. Dat is iets waar vooral John een meester in was. Ook toen kwamen ze voor het eerst in aanraking met drugs. Doodmoe van de lange optredens gingen ze prellies gebruiken, een soort vermageringspillen waardoor ze met dubbele energie doorkonden tot het schuim op hun mond stond.

Toen ze eind december, na hun tweede Hamburg trip weer een eerste concert gaven in Liverpool in de Hamburg stijl werd het publiek zo enthousiast dat ze meteen geboekt werden voor een hele serie optredens. Toen merkten ze dat ze op de goede weg waren en langzaam groeiden ze naar de top van Liverpool. In maart treden ze voor de eerste keer op in de befaamde Cavernclub, en in april gaan ze voor de derde keer naar Hamburg. Deze keer in steeds betere clubs en uiteindelijk mogen ze in de Top Ten Club spelen.

Hun nieuwe manager Brain Epstein leurde op dat moment met demobanden langs ongeveer iedere platenmaatschappij die hij kent, maar niemand wil ze hebben. Bij Decca worden ze in maart 1962 zelfs afgewezen met de woorden "gitaargroepen zijn niet meer in de mode, meneer Epstein". In juni heeft Epstein toch een auditie weten los te peuteren bij Parlophone, en in september wordt Love Me Do opgenomen, hun eerste singeltje en geschreven door John en Paul.

Omdat Pete Best niet goed genoeg was en ook niet erg goed paste bij de andere drie, werd hij vlak vóór de eerste plaatopname onslagen en vervangen door Richard Starkey, die zich Ringo Starr noemt. Boze fans slaan uit frustratie George een blauw oog. Dat Pete Best niet goed genoeg was is goed te horen op vroege proefopnames. Hij wisselt in Love Me Do ineens van ritme. De producer, George Martin, had al gezegd dat voor de eerste plaatopname een studiodrummer gebruikt zou worden. Wat ze met hun optredens zouden doen was hun zaak. Voor de drie Beatles genoeg redenen om hem te ontslaan.

De hoogste plaats die hun eerste single bereikte, was de 17e plaats in de Engelse hitparade. Voor hun tweede single hadden John en Paul Please Please Me geschreven terwijl George Martin met een ander nummer kwam aanzetten. Omdat ze zo aandrogen mochten ze het nog een keer proberen met hun eigen nummer. Toen ze het nummer bijna twee keer zo snel als bedoeld hadden opgenomen zei George Martin door de microfoon "mijne heren, jullie hebben zojuist een nummer één-hit opgenomen. En zo was het ook. Please Please Me gaat begin 1963 naar de eerste plaats in Engeland.

Het was, zeker voor die tijd, heel ongebruikelijk dat men zijn eigen nummers schreef en ze begonnen ook te schrijven voor andere artiesten. Toen ook de Rolling Stones door begonnen te breken hebben John en Paul zelfs voor hen een nummer één hit geschreven.

Iedere plaat die ze uitbrachten werd een nummer één. Ook buiten Engeland begonnen ze door te breken. Het was niet meer te stuiten en de eerste tekenen van de Beatlemania beginnen zich te manifesteren. Hoe het verder ging is redelijk bekend.